Geboorte- en overlijdensakten

De Registration of Births and Deaths Act van 1969 bepaalt dat een persoon een verzoek kan indienen om inzage in het geboorte- en overlijdensregister te krijgen, dan wel een uittreksel uit het register op te vragen. Elke deelstaatregering heeft haar eigen regels met betrekking tot inzage en de daarvoor te betalen kosten. Indien om inzage in het register is verzocht en de betreffende geboorte of  overlijden niet is gevonden, zijn in sommige deelstaten regels opgesteld voor de afgifte van een non-availability certificate of entry-not-found certificate. Daarbij staat het betrokkene vrij de geboortedatum of datum van overlijden aan te tonen door middel van andere documenten/affidavits of relevante bewijzen en op die manier registratie te bewerkstelligen.

Voordat bovengenoemde wet in werking trad, geschiedde de registratie van geboorte en overlijden op basis van vrijwilligheid. De Births, Deaths and Marriages Registration Act van 1886 voorzag in de registratie van geboorten en overlijden. Ook onder deze wet was het mogelijk een gewaarmerkt afschrift te verkrijgen van een inschrijving van geboorte of overlijden.

Indien een geboorte heeft plaatsgevonden vóór 1 april 1970 en bovendien nooit is geregistreerd, is het niet mogelijk een reguliere geboorteakte te verkrijgen. In die gevallen dient de geboorte te worden aangetoond door middel van andersoortig bewijs uit die tijd.

Via de Pakistaanse diplomatieke vertegenwoordigingen in India kan informatie worden verkregen over de (on)mogelijkheid om een geboorteakte te verkrijgen van Indiase onderdanen die vóór 1947 zijn geboren in het huidige Pakistan.

Huwelijksakten

De Hindu Marriage Act van 1955 laat de vraag, of registratie van hindoehuwelijken verplicht of facultatief is, over aan het oordeel van de deelstaatregeringen. Dit gegeven laat overigens onverlet dat de geldigheid van een hindoehuwelijk op geen enkele wijze aangetast kan worden door het achterwege laten van inschrijving in het hindoehuwelijksregister. Een gewaarmerkt uittreksel uit het hindoehuwelijksregister wordt beschouwd als een bewijs van een huwelijk.

Het door een bevoegd District Court uitgesproken echtscheidingsvonnis bevestigt een echtscheiding. Echtscheidingsakten als zodanig worden niet afgegeven.

In de Special Marriage Act van 1954 wordt de mogelijkheid geboden voor het sluiten van een huwelijk voor alle geloofsgemeenschappen. Deze wet regelt ook de registratie van dergelijke huwelijken en scheidingen.

Wanneer het huwelijk voltrokken is, maakt de Marriage Officer een huwelijksakte op en registreert deze in het Marriage Certificate Book (huwelijksaktenboek). De huwelijksakte dient door beide echtelieden en door de drie getuigen te worden ondertekend. Na inschrijving in het Marriage Certificate Book wordt de akte geacht bewijs te zijn voor het feit dat een huwelijk overeenkomstig deze wet voltrokken is en dat aan alle formaliteiten is voldaan.

Gewaarmerkte afschriften uit het Marriage Certificate Book worden op verzoek en tegen betaling van de voorgeschreven kosten, door de Marriage Officer afgegeven aan de aanvrager.

Iedere Marriage Officer is verplicht aan de Registrar-General of Births, Deaths and Marriages van de betreffende deelstaat, een eensluidend afschrift te sturen van alle inschrijvingen die hij heeft gedaan in het Marriage Certificate Book in de vorm en met de frequentie zoals voorgeschreven.

Een Marriage Officer die een fout ontdekt in de vorm of inhoud van een registratie in het Marriage Certificate Book kan, binnen een maand nadat hij een dergelijke fout heeft ontdekt, deze corrigeren door middel van een aantekening in de kantlijn, zonder de oorspronkelijke inschrijving te wijzigen. De correctie dient plaats te vinden in het bijzijn van het echtpaar of indien zij overleden of afwezig zijn, in aanwezigheid van twee andere geloofwaardige getuigen. Hij ondertekent de aantekening in de kantlijn, voegt de datum van de correctie toe en maakt een aantekening van de correctie op de huwelijksakte zelf. Indien reeds een afschrift van een inschrijving aan de Registrar-General is verzonden, wordt een afschrift van de gecorrigeerde huwelijksakte verzonden.

Een moslimhuwelijk wordt dikwijls voltrokken in aanwezigheid van een uit hoofde van de Kazis Act van 1880 benoemde ‘kazi’.  Deze houdt doorgaans een huwelijksregister bij en kan een akte afgeven van zo’n huwelijk (nikah-nama).  Daarnaast worden in sommige deelstaten moslimhuwelijken op basis van vrijwilligheid geregistreerd en worden akten opgemaakt.

Registratie van moslimhuwelijken is niet verplicht. Traditioneel worden er huwelijksregisters bijgehouden door de kazi’s.

Al diegenen aan wie middels een volmacht de bevoegdheid is verleend om huwelijken tussen Christenen te voltrekken, hebben de plicht om alle huwelijksgegevens te registreren. Daarnaast kunnen zij huwelijksakten afgeven. Deze personen hebben ook de plicht naar behoren gewaarmerkte afschriften te deponeren bij de Registrar-General of Births, Deaths and Marriages van de betrokken deelstaat. Tegen betaling van de voorgeschreven kosten kan een gewaarmerkt uittreksel van een huwelijksakte worden verkregen.

Verklaring van ongehuwd zijn

Er bestaat geen wettelijke regeling voor de afgifte van verklaringen van ongehuwd zijn. In de onderstaande deelstaten worden verklaringen van ongehuwd zijn afgegeven:

• Chandigarh (issued by S.D.M.)
• Jammu & Kashmir (Tehsildar)
• Jharkand (Deputy Commissioner)
• Punjab (Marriage Officer & Deputy Commissioner)
• Rajasthan (Collector)
• Sikkim (Dist. Colletor)
• Uttar Pradesh (A.D.M.)

Voor alle overige staten wordt een affidavit als marriage-ability bewijs beschouwd. Affidavits worden gezworen voor een gerechtelijk vertegenwoordiger of een magistraat.

Overige informatie

Documenten uit India dienen gelegaliseerd te worden door het Indiase ministerie van Buitenlandse Zaken en vervolgens door de Nederlandse ambassade te New Delhi of het Nederlandse Consulaat-Generaal te Mumbai.

Betrokkenen dienen persoonlijk voor het aanvragen van akten zorg te dragen. Legalisaties kunnen ook door derden, zoals familie of kennissen, bij de Indiase autoriteiten worden aangevraagd. Bemiddeling door het ministerie van Buitenlandse Zaken te 's-Gravenhage of door de Nederlandse ambassade te New Delhi is derhalve niet mogelijk.